De kracht van vriendschap

Maanden geleden kwam ik deze – Engelse – tekst tegen op internet. Ik heb gezocht naar de bron, maar de auteur lijkt onbekend. De tekst raakte me en zodoende heb ik deze vertaald om te delen.

Wie heeft er een vriend nodig?

Op een dag, ik was een eerstejaars op de middelbare school, zag ik een jongen uit mijn klas naar huis lopen. Het was Kyle. Het leek erop dat hij al zijn boeken bij had. Ik dacht bij mezelf, “waarom zou iemand op vrijdag al zijn boeken mee naar huis nemen? Wat een nerd!”

Ik had een druk weekend voor de boeg (feestjes en een voetbalwedstrijd met mijn vrienden op zaterdagmiddag), dus haalde ik gewoon mijn schouders op en liep verder. Op dat moment zag ik een groep kinderen naar hem toe rennen. Ze gooiden zijn boeken op de grond en lieten hem struikelen, zodat hij in de modder viel. Zijn bril vloog weg en landde zo’n drie meter verderop. Hij keek op en ik zag het verdriet in zijn ogen.

Mijn hart ging naar hem uit. Dus holde ik naar hem toe en toen hij overeind krabbelde zag ik tranen in zijn ogen. Ik gaf hem zijn bril en zei: “Die gasten zijn eikels. Ze moeten eens een leven zoeken.” Hij keek me aan en zei: “hé, bedankt!” Er lag een glimlach op zijn gezicht. Het was een echt dankbare glimlach.

Ik hielp hem met zijn boeken en vroeg waar hij woonde. Hij bleek vlak bij mij te wonen en ik vroeg waarom ik hem nooit eerder gezien had. Hij had daarvoor op een particuliere school gezeten.

Ik zou nooit omgegaan zijn met een jongen van een particuliere school. Maar we hebben de hele weg naar huis gepraat en ik droeg een paar van zijn boeken. Hij bleek echt een toffe jongen te zijn. Ik vroeg of hij zin om mee te gaan voetballen met mijn vrienden. Hij zei ja. We zijn het hele weekend met elkaar opgetrokken en hoe beter ik hem leerde kennen, hoe meer ik hem mocht. Mijn vrienden dachten er ook zo over.

Op maandagmorgen ging Kyle met dezelfde stapel boeken weer richting school. Ik hield hem tegen en zei: “jongen, jij kweekt echt spieren met zo’n stapel boeken elke dag!” Hij lachte alleen maar en gaf me een paar boeken van de stapel.

In de komende vier jaar werden Kyle en ik de beste vrienden. Toen we laatstejaars waren, begonnen we over vervolgopleidingen na te denken. Kyle besloot om naar Georgetown te gaan en ik ging naar Duke. Ik wist dat we altijd vrienden zouden blijven, dat de afstand geen probleem zou zijn. Hij wilde arts worden en ik wilde het serieus aanpakken met een sportbeurs.

Voor onze klas zou Kyle de afscheidsrede houden. Ik plaagde hem de hele tijd dat hij een nerd was. Voor de examenuitreiking moest hij een toespraak voorbereiden. Ik was zo blij dat ik niet degene was die daar moest gaan staan om te spreken.
Op de dag van de examenuitreiking zag ik Kyle. Hij zag er fantastisch uit. Hij was een van die jongens die zichzelf echt gevonden had tijdens de middelbare school. Hij was gegroeid en zag er goed uit met zijn bril. Hij had meer afspraakjes dan ik en alle meiden waren weg van hem. Man, soms was ik jaloers op hem.

Vandaag was zo’n dag. Ik zag dat hij nerveus was voor zijn toespraak. Dus ik gaf hem een klap op zijn schouder en zei: “Hé, grote jongen, je zult het geweldig doen!” Hij keek naar me met zo’n dankbare blik en glimlachte. “Bedankt,” zei hij.

Hij schraapte zijn keel en begon met zijn speech. “De examenuitreiking is een tijd om de mensen te bedanken die je door de jaren op school heen hielpen. Je ouders, je leraren, je broers en zussen, misschien een trainer… maar vooral ook, je vrienden. Ik sta hier om jullie allemaal te vertellen dat een vriend voor iemand zijn het beste geschenk is dat je iemand kan geven. Ik ga jullie een verhaal vertellen.”

Ik keek vol ongeloof naar mijn vriend toen hij het verhaal begon te vertellen van de dag dat we elkaar ontmoet hadden. Hij was van plan geweest zelfmoord te plegen dat weekend. Hij vertelde hoe hij zijn kluisje had leeggeruimd zodat zijn moeder het later niet hoefde te doen en dat hij zijn spullen naar huis wilde brengen. Hij keek me moeizaam aan en gaf me een aarzelende glimlach.

“Gelukkig werd ik gered. Mijn vriend redde me van het onuitspreekbare.”

Ik hoorde de menigte naar adem snakken toen deze knappe, populaire jongen iedereen vertelde over zijn meest kwetsbare moment. Ik zag zijn ouders naar me kijken en ze gaven me zo’n zelfde dankbare lach. Tot dat moment had ik geen idee gehad hoe dankbaar die lach was.

Onderschat nooit de kracht van je daden. Met een klein gebaar kun je het leven van iemand veranderen. Positief en negatief.

“Friends are angels who lift us to our feet when our wings have trouble remembering how to fly.”